Op 21 december 2008 kreeg ik spontaan een hersenbloeding. Er werden 3
operaties gedaan op 4 dagen tijd. De derde ingreep was zeer cruciaal,
maar niemand kon naar het schijnt zeggen hoe ik wakker zou worden. Toen
ik 4 weken later wakker werd uit mijn coma, kon ik mij niks herinneren
van alles wat er was gebeurd. Vier weken, waaronder de kerst- en
nieuwjaarsfeesten, waren voorbij zonder dat ik het wist of bewust had
meegemaakt. Dat deed wel raar…
Het enige wat ik voelde, of net niet voelde, was de verlamming aan mijn
linkerkant. Toen een verpleegster van ICU mij vertelde dat ik een
hersenbloeding had gehad, was mijn enige reactie: “Dat is toch iets voor
oude mensen…”. Ik besefte niet wat er was gebeurd en kon niet
inschatten wat er mij te wachten stond. Ik wilde, hoe moeilijk ook, zo
snel mogelijk alles opnieuw leren. Nu, 10 maanden later, ben ik nog
steeds intensief aan het revalideren in Pulderbos, maar heb ik op
relatief korte tijd opnieuw leren stappen, fietsen, zwemmen… Ook mijn
vroegere hobby’s kan ik opnieuw uitoefenen, namelijk duiken en leiding
geven in de jeugdbeweging. Ondanks mijn (voorlopige?) beperking(en) kan
ik vrij zelfstandig mijn plan trekken.
Dr. Van de Kelft heeft mij gezegd dat ik ongeveer 2 jaar de tijd heb om
dingen opnieuw te leren. Dat is voor mij een belangrijke motivatie om
door te zetten.
Ik ben dan ook alle mensen, en in het bijzonder Dr.Van de Kelft, die mij
gedurende mijn ganse verblijf in het ziekenhuis nauwlettend hebben
opgevolgd ontzettend dankbaar. Hierdoor zijn er, onbewust, belangrijke
vriendschappen ontstaan met mensen, zoals het personeel van ICU, die ik
voor 21 december nooit had ontmoet.
L.S. - 17 jaar